maurice van es rooms of now booksoforigin bat mire rijksakademie 2020 amsterdam cat japan2019 tears all tags see everything
Doorbells 2013 I remember there was a night in 2013 where I photographed the doorbell of every friend that was living in The Hague at that time. While taking the picture most of them were at home that night.
text
The world existed before I was born, the world will exist after I die.
text death
Average life span animals in human years Bat 24 years Bear 40 years Beaver 20 years Sheep 15 years Tiger 22 years Rabbit 9 years Pigeon 11 years Mouse 4 years Grizzly bear 32 years Goat 15 years Donkey 45 years Crocodile 45 years Hippopotamus 45 years Giant Tortoise 152 years Horse 40 years Fox 14 years Chipmunk 12 years Swan 10-12 years Ox 20 years Parrot 80 years Seal 20 years Wolf 18 years Squirrel 16 years Mouse 4 years Kangaroo 9 years Polar bear 20 years Lion 35 years Leopard 17 years Lobster 15 years Ant (Worker) half year Galapagos Land Tortoise 193 years Alligator 68 years Gorilla 20 years Chimpanzee 40 years
text death possibleyearsofdeath
You see it. Or you don't see it.
text
Likes, by telephone eyes Views, by telephone eyes
text mobilephone
Lazy activist, but most important, as you can see, an activist!
text
Focus can be the disease itself
text
Buiten spelen zou een vak op school moeten zijn. - Johan Cruijff
text
Can't wait till ego sickness will be seen as an official disease. Guess I have to wait some decades for this moment.
text ego
Noch de zon, noch de dood, kunnen wij recht in de ogen kijken. De doden voeden zich met oordelen, de levenden met liefde. De belofte van onsterfelijkheid is voldoende om een religie op poten te zetten. Louter het bevel te doden is voldoende om driekwart van de mensheid uit te roeien. Wat willen de mensen? Leven of sterven? Ze willen leven en doden, en zolang ze dat willen, zullen ze genoegen moeten nemen met de verschillende beloften van onsterfelijkheid. Hij hield van de wind en liet zich verbranden, hij wilde wel eens helemaal door de wind gedragen worden. Hij is liever gestorven dan dood, zo belangrijk is wat dit betreft elke nuance. Voor levende historici ben ik bang, als ze dood zijn, lees ik ze graag. Zijn laatste wens: Hij wil nog eenmaal niezen. Wij zijn ernstiger dan dieren, wat weten zij van de dood! Het vermetelste van het leven is dat het de dood haat, en verachtelijk en wanhopig zijn de religies die die haat uitwissen. Hoeveel mensen zullen het nog de moeite waard vinden om te leven zodra er niet meer gestorven wordt. De etnologie, de bestudering van de 'eenvoudige' volken, is de weemoedigste wetenschap die er bestaat. Hoe nauwgezet en precies, hoe streng en met hoeveel inspanning hebben volken niet aan hun oude tradities vastgehouden, en toch zijn ze uitgestorven. Sterven zou gemakkelijker zijn als er helemaal niets van je overbleef, geen herinneringen in iemand anders, geen naam, geen laatste wil, en geen lijk. Men treurt om de doden. Hoeveel te meer zou men moeten treuren om hen die nog moeten sterven! Ik heb het zo moeilijk, ik leef graag. Mij dwingt niemand om in leven te blijven. Daarom houd ik zo van het leven. Het is waar, de lateren, bij wie de dood verboden zal zijn, zullen die ene zeer grote spanning niet meer kennen, en zij zullen ons benijden om iets wat wij met vreugde zouden hebben opgegeven. Als de kippen de held in stukken pikken. Ten opzichte van de dieren is iedereen een nazi. Mijn haat jegens de dood veronderstelt dat ik mij voortdurend van hem bewust ben; ik begrijp niet hoe ik zo kan leven. Voor sommigen is de dood een zee, voor anderen is hij zo hard als een rots. Toen de beroemde journalist stierf, bevonden zich in zijn nalatenschap twaalf kisten met hoofdartikelen voor de komende tachtig jaar. Als de zee vergiftigd was, en al het andere water ook, en als de mensen elke aanraking moesten vermijden omdat dat dodelijk zou zijn, dan, maar alleen dan zouden we ons werkelijk kunnen voorstellen wat het betekent om vandaag in deze wereld te leven. Adam wurgt God, Eva kijkt toe. Uit Elias Canetti's Boek tegen de Dood, 2014, Privé Domein. Geschreven tussen 1942 en 1994, het jaar dat hij zelf stierf.
eliascanetti text death
A doctor who was consulted in an effort to help Dolly overcome her drinking problem suggested a scheme to Sloan: he was to start a diary in which he would include his fondest thoughts of her, with the expectation that she would surreptitiously read it and be freed of her disabling fear that Sloan would leave her. Spanning the period from 1906 to early 1913, the diary soon grew beyond its initial purpose, and its publication in 1965 supplied researchers with a detailed chronicle of Sloan’s activities and interests and a portrait of the pre-war art world. His students respected him for his practical knowledge and integrity, but feared his caustic tongue; as a well-known painter who had nonetheless sold very few paintings, he advised his students, “I have nothing to teach you that will help you to make a living.” He disdained careerism among artists and urged his pupils to find joy in the creative process alone.
johnsloan text
I wish I had ten more lives
2020 text
Iemand die zijn levenswerk op zijn dertigste heeft volbracht en vervolgens honderd jaar oud wordt. Hij heeft de tijd om zijn roem, zijn vergetelheid en zijn herontdekking mee te maken. Wie zou wie vermoorden als het altijd en gegarandeerd geheim zou blijven? Zijn zelfverheerlijking, zijn graf. Wie echt zou weten wat de mensen met elkaar verbindt, zou in staat zijn hen van de dood te redden. Het raadsel van het leven is een maatschappelijk raadsel. Niemand is het op het spoor. Een gezicht dat uit louter doden is samengesteld. De laatste gedachte van een stervende hebben invloed op zijn volgende wedergeboorte. Ik heb een bibliotheek voor ruim 300 jaar aangelegd, en alles wat ik nu nog nodig heb zijn die jaren. Een samenleving waarin de doden plotseling verdwijnen, maar men weet niet dat ze dood zijn, er is geen dood, er is geen woord voor, ze hebben er vrede mee. In elke generatie sterft er nog maar één iemand, als afschrikking. De hartslag van al diegenen die te vroeg zijn gestorven: zo, net als bij hen allemaal, slaat zijn eigen hart in de nacht. Sinds zij dood is, wendt hij zijn hoofd af van elke bloemknop. Een slaaphemd waaruit je nooit meer wakker wordt. We weten nooit van tevoren wat het kostbaarste zou zijn van wat er overblijft, en misschien zal iemand een paar afgetrapte schoenen van jou aan zijn lippen drukken terwijl al je papieren allang zijn verbrand. Kierkegaards vader was bij zijn geboorte 57, zijn moeder 45. Zelf stierf hij op zijn 42ste. De vrolijke zelfmoordenaar, die zich daar al dertig jaar van tevoren op verheugt. Er bestaat een wezenlijk verschil tussen de doden in het algemeen en onze eigen doden, die we goed hebben gekend. Dat drukt precies het verschil uit tussen massa en individuen. Uit Elias Canetti's Boek tegen de Dood, 2014, Privé Domein. Geschreven tussen 1942 en 1994, het jaar dat hij zelf stierf.
death eliascanetti text