maurice van es rooms of now booksoforigin tears mire amsterdam bat cat rijksakademie japan2019 2020 all tags see everything
eliascanetti textmarker

Gemarkeerde teksten:

De tederheid voor alles wat je ooit gezien hebt- de weerzin jegens zo veel wat je ziet.
Wat me bij mensen het meest tegen de borst stuit, zijn hun plannen
Maar wat heeft zo’n troosteloos leven vol bewijzen voor nut als je alles van tevoren geweten hebt?
Hij houdt van haar, hij kan met niemand anders zo voorzichtig omgaan.
Ik verlang er erg naar om los te komen van de dingen die mij en alle denkers van deze tijd gevormd hebben, en om over de dood ‘onpartijdig’ na te denken alsof ik iemand uit de vorige eeuw ben.
Het zou kunnen dat schrijvers die van de dood houden, nooit met de kracht weten toe te steken die de haat tegen de dood ingeeft. Omdat ze niets tegen de dood hebben, verwekelijkt hun geest. De dood valt hen niet lastig en daarom dwingt niets hen ertoe hem na te doen.
Nu zijn er schrijvers die de dood voor de schijn accepteren, om hem te slim af te zijn, zoals Schopenhauer. In hun innerlijk blijven ze een diepe afkeer van hem houden, en dat verraadt zich in hun manier van schrijven.

Bijna hadden ze hem om het leven gebracht: met het woord ‘succes’. Maar hij nam het vastbesloten in zijn handen en brak het stuk.

Men heeft tijd nodig om zich van verkeerde overtuigingen te bevrijden. Geschiedt het te plotseling, dan etteren ze voort.

Het valt mij niet moeilijk om me te laten bedriegen. Wel moeilijk valt mij niet te laten weten dat ik ‘t weet.

Door mensen heen kijken, totdat zij werkelijk verdwijnen.

Hoe vaak zou men moeten leven om uit de dood wijs te worden?

eliascanetti textmarker
fire eliascanetti textmarker
eliascanetti thesea textmarker
Noch de zon, noch de dood, kunnen wij recht in de ogen kijken. De doden voeden zich met oordelen, de levenden met liefde. De belofte van onsterfelijkheid is voldoende om een religie op poten te zetten. Louter het bevel te doden is voldoende om driekwart van de mensheid uit te roeien. Wat willen de mensen? Leven of sterven? Ze willen leven en doden, en zolang ze dat willen, zullen ze genoegen moeten nemen met de verschillende beloften van onsterfelijkheid. Hij hield van de wind en liet zich verbranden, hij wilde wel eens helemaal door de wind gedragen worden. Hij is liever gestorven dan dood, zo belangrijk is wat dit betreft elke nuance. Voor levende historici ben ik bang, als ze dood zijn, lees ik ze graag. Zijn laatste wens: Hij wil nog eenmaal niezen. Wij zijn ernstiger dan dieren, wat weten zij van de dood! Het vermetelste van het leven is dat het de dood haat, en verachtelijk en wanhopig zijn de religies die die haat uitwissen. Hoeveel mensen zullen het nog de moeite waard vinden om te leven zodra er niet meer gestorven wordt. De etnologie, de bestudering van de 'eenvoudige' volken, is de weemoedigste wetenschap die er bestaat. Hoe nauwgezet en precies, hoe streng en met hoeveel inspanning hebben volken niet aan hun oude tradities vastgehouden, en toch zijn ze uitgestorven. Sterven zou gemakkelijker zijn als er helemaal niets van je overbleef, geen herinneringen in iemand anders, geen naam, geen laatste wil, en geen lijk. Men treurt om de doden. Hoeveel te meer zou men moeten treuren om hen die nog moeten sterven! Ik heb het zo moeilijk, ik leef graag. Mij dwingt niemand om in leven te blijven. Daarom houd ik zo van het leven. Het is waar, de lateren, bij wie de dood verboden zal zijn, zullen die ene zeer grote spanning niet meer kennen, en zij zullen ons benijden om iets wat wij met vreugde zouden hebben opgegeven. Als de kippen de held in stukken pikken. Ten opzichte van de dieren is iedereen een nazi. Mijn haat jegens de dood veronderstelt dat ik mij voortdurend van hem bewust ben; ik begrijp niet hoe ik zo kan leven. Voor sommigen is de dood een zee, voor anderen is hij zo hard als een rots. Toen de beroemde journalist stierf, bevonden zich in zijn nalatenschap twaalf kisten met hoofdartikelen voor de komende tachtig jaar. Als de zee vergiftigd was, en al het andere water ook, en als de mensen elke aanraking moesten vermijden omdat dat dodelijk zou zijn, dan, maar alleen dan zouden we ons werkelijk kunnen voorstellen wat het betekent om vandaag in deze wereld te leven. Adam wurgt God, Eva kijkt toe. Uit Elias Canetti's Boek tegen de Dood, 2014, Privé Domein. Geschreven tussen 1942 en 1994, het jaar dat hij zelf stierf.
eliascanetti text death
Iemand die zijn levenswerk op zijn dertigste heeft volbracht en vervolgens honderd jaar oud wordt. Hij heeft de tijd om zijn roem, zijn vergetelheid en zijn herontdekking mee te maken. Wie zou wie vermoorden als het altijd en gegarandeerd geheim zou blijven? Zijn zelfverheerlijking, zijn graf. Wie echt zou weten wat de mensen met elkaar verbindt, zou in staat zijn hen van de dood te redden. Het raadsel van het leven is een maatschappelijk raadsel. Niemand is het op het spoor. Een gezicht dat uit louter doden is samengesteld. De laatste gedachte van een stervende hebben invloed op zijn volgende wedergeboorte. Ik heb een bibliotheek voor ruim 300 jaar aangelegd, en alles wat ik nu nog nodig heb zijn die jaren. Een samenleving waarin de doden plotseling verdwijnen, maar men weet niet dat ze dood zijn, er is geen dood, er is geen woord voor, ze hebben er vrede mee. In elke generatie sterft er nog maar één iemand, als afschrikking. De hartslag van al diegenen die te vroeg zijn gestorven: zo, net als bij hen allemaal, slaat zijn eigen hart in de nacht. Sinds zij dood is, wendt hij zijn hoofd af van elke bloemknop. Een slaaphemd waaruit je nooit meer wakker wordt. We weten nooit van tevoren wat het kostbaarste zou zijn van wat er overblijft, en misschien zal iemand een paar afgetrapte schoenen van jou aan zijn lippen drukken terwijl al je papieren allang zijn verbrand. Kierkegaards vader was bij zijn geboorte 57, zijn moeder 45. Zelf stierf hij op zijn 42ste. De vrolijke zelfmoordenaar, die zich daar al dertig jaar van tevoren op verheugt. Er bestaat een wezenlijk verschil tussen de doden in het algemeen en onze eigen doden, die we goed hebben gekend. Dat drukt precies het verschil uit tussen massa en individuen. Uit Elias Canetti's Boek tegen de Dood, 2014, Privé Domein. Geschreven tussen 1942 en 1994, het jaar dat hij zelf stierf.
death eliascanetti text